Copyright 2017 - Custom text here

Op 18 februari 1974 stichtten agenten van de Mechelse Politie samen met rijkswachters van de Brigade Mechelen de  “POLITIE SCHUTTERSKLUB MECHELEN vzw”.
De eerste statuten van PSKM verschenen op 9 januari 1975 in het Staatsblad. Gustaaf Geeraerts was de eerste voorzitter.
Het doel van de vereniging was leden van politie- en rijkswachtdiensten de gelegenheid te geven meer te kunnen oefenen met hun dienstwapen. De nadruk werd gelegd op veiligheid, goede manipulatie van het wapen en schiettechniek. Dit alles met steeds in het achterhoofd dat het altijd beter is niet van een vuurwapen gebruik hoeven te maken. Indien het echter toch niet anders kan is het voor iedereen, zowel de gewapende ordehandhaver als elke andere betrokkene, noodzakelijk dat eerstgenoemde voldoende getraind is om een vuurwapen op een verantwoorde manier te gebruiken. De slogan van de clubleden was destijds “Leren schieten om NIET te schieten”.

Om te kunnen trainen hadden zij echter een schietstand nodig. Gustaaf was in die dagen voorzitter en stichtend lid van de “Mechelse Karabijn en Revolver Vereniging (MKRV)”.
PSKM mocht gebruik maken van de lokalen van MKRV.
Door onenigheid tussen de besturen van beide verenigingen besloot het toenmalig bestuur van PSKM naar een eigen schietstand uit te kijken. Zij zochten een lokaal van ongeveer 30 meter lang, met stevige muren en plafond. Er mochten zeker geen projectielen naar buiten kunnen, er mocht geen geluidsoverlast veroorzaakt worden en de huur moest betaalbaar zijn.
Die plaats werd drie maanden later gevonden in het “Fort van Midzele”, beter bekend als het fort van Louis De Roy, aan de Vestinglaan in Sint-Katelijne-Waver.
In een vochtig zijlokaal van de hoofdingang werd een schietstand van 25 meter lang en 5 meter  breed ingericht. De kogelvang bestond uit aarde. Deze aarde was afkomstig van een groothandelaar in aardappelen. Onze doelen hingen met ijzerdraad  aan een houten balk.
Onder het welwillend oog van de eigenaar werden met ter plaatse gevonden balken en planken schiettafels gemaakt. Al het houtwerk werd ingestreken met carbolineum en blackvernis. Alles werd op vrijwillige basis door de clubleden uitgevoerd. De kosten werden betaald met het lidgeld en het zakgeld van deze werkers van het eerste uur.
Onder de grond was het steeds fris en het vroor er nooit. Tegen de winter hadden wij  ergens een klein “duveltje” (kachel) gevonden. Dat heeft maar een paar keer gebrand. Het gaf in de schietstand  veel meer rook af dan warmte.
Soms kregen de werkers problemen met  moeder de vrouw als zij stinkend naar carbolineum en blackvernis thuiskwamen.
Op de schietstand zelf kon de sfeer  niet stuk. Er werd gewerkt, gelachen en gezongen. Er heerste een echte clubgeest en een echt gevoel van samenhorigheid.

Familie en vrienden vroegen om ook te mogen toetreden tot onze vereniging. Om meer inkomsten te verwerven werd op de volgende Algemene Vergadering van PSKM vzw  goedgekeurd dat ook burgers lid mochten worden op voorwaarde evenwel dat zij enkel olympische disciplines schoten.  Het statuut van “Actief lid burger”, dat wil zeggen leden die deel uitmaken  van de vzw en stemgerechtigd zijn op de Algemene Vergadering, werd statutair ingevoerd.
Vanaf dat moment is PSKM beginnen groeien. Om het clubleven aangenamer te maken werd in dezelfde hoofdingang van het fort een clubbar ingericht. Daar werd gedurende jaren gedronken, gegeten, moppen getapt en plezier gemaakt. Er heerste een geweldige sfeer. Iedereen voelde zich goed thuis daar onder de grond.

En opeens bestond PSKM 5 jaar. En dat moest gevierd worden.
Er werden grote fortfeesten ingericht met een grote danstent,  orkest en zangers, barbecue, een warme-luchtballon, valschermspringers en een grote internationale schietwedstrijd.  Er werd voor de nodige publiciteit gezorgd in de geschreven pers en op de vrije radiozenders. Er werd 8 dagen gewerkt van ’s morgens tot ’s avonds om alles piekfijn in orde te brengen. Men rekende op een serieuze winst voor de clubkas.
De ontnuchtering kwam een week later nadat alle rekeningen betaald waren.
De winst van een week zwoegen door het bestuur en andere clubleden bedroeg welgeteld netto 20 Belgische frankskes van toen of  0,495 € nu.
Er werd toen plechtig gezworen nooit nog aan een dergelijk avontuur te beginnen.

Ondanks behandeling met speciale producten verrotte het houtwerk in het fort door de voortdurende vochtigheid. Problemen met stof had men niet. Overal doken schimmels en zwammen op. Alle gebruikte ijzer begon te roesten.  De champignons groeiden achter de oren van de schutters.  Zowel in de schietstand als in de bar begon het water overal door te sijpelen. Er werden emmers geplaatst onder de grootste lekken.
Alles werd  zo vochtig dat de toestand  onhoudbaar werd. Vanaf 1983 diende men dag en nacht een pomp te laten draaien om de schietstand “droog” te houden. Begaf die pomp het dan kon men enkel schieten met rubberen laarzen aan. Zelfs voor de meest gemotiveerde schutter kon dit niet blijven duren. Daarom werd uitgekeken naar een betere accommodatie. Indien mogelijk in Mechelen zelf. We droegen immers de naam van de stad in onze clubnaam.

In 1985 werd de nodige ruimte gevonden in het “Sportcomplex Rode Kruisplein” in de oude douanelokalen palend aan “den ouwen dok”, het Mechels zwembad.
Het gebouw was en is nog steeds eigendom van de stad Mechelen. Dankzij de toenmalige Schepen van Sport verliepen de onderhandelingen met de Stad vrij vlot. De huur was betaalbaar maar PSKM diende wel zelf alle aanpassings- en verbouwingswerken te bekostigen, en dit zonder de garantie dat ze daar konden blijven. Ondanks dit risico aanvaardde PSKM het voorstel van de stad.
De stadsarchitect tekende de nodige verbouwingsplannen. Hij tekende en berekende ook de betonnen vloerversteviging voor onze kogelvang. Een met een clublid bevriende aannemer had een offerte gemaakt voor het metselwerk. Die prijs was voor ons haalbaar om alle muren te laten metsen. Dan moesten wij ook niet zelf alle stenen naar de eerste verdieping dragen. Toen die werken al goed gevorderd  waren, kwam die vriend-aannemer tot de conclusie dat hij zich misrekend had met de hoeveelheid steen en cement. Voor dit probleem werd door beide partijen een bevredigende oplossing gevonden.  Dankzij de sponsoring van enkele PSKM-sympathisanten en mede door reklameverkoop van onze kogelvangoppervlakte per vierkante meter, de PSKM-spaarcenten en hardwerkende clubleden werden op de eerste verdieping in enkele maanden tijd twee schietstanden (10 m en 25 m) en een clubbar ingericht.
Alle lokalen werden volgens de toen geldende veiligheidsnormen gebouwd en men kreeg een exploitatievergunning tot het jaar 2005.
In de nieuwe schietstanden werden nationale en internationale wedstrijden ingericht zoals de
“Juwelen-wedstrijden” met prijzen in 18 karaat goud en diamant.
Voor de Belgische politiediensten richtte PSKM, als eerste club, wedstrijden in voor praktisch pistoolschieten (PPS). Destijds hadden wij wedstrijden met 237 deelnemers in twee dagen. Daarvoor moest men over een goede planning en voldoende werkende helpers beschikken. Er mocht absoluut niets mislopen met de techniek van de automatische doelen. Wedstrijduitslagen werden nog manueel opgesteld en met de hand geschreven.

In Noorderwijk, op de schietstand van Frans Peeters (winnaar van de Olympische  bronzen medaille kleiduifschieten)  richtte PSKM gedurende 8 jaar internationale wedstrijden kleiduifschieten met riotgun  in voor politiediensten en burgers.
De nodige riotguns werden destijds ter beschikking gesteld door clubleden, het Mechels
Politiekorps en de Antwerpse Politieschool.  Ondanks de strenge veiligheidsregels heerste op en rondom de schietbaan een gezellige sfeer. Meer en meer schutters uit binnen- en buitenland zakten af naar deze challenge met prachtige en waardevolle prijzen.
Dit feest heeft geduurd tot de wetgever er zich mee ging bemoeien.
In een nieuw KB werd besloten dat alleen de eigenaar van een dergelijk wapen er mocht mee schieten. Nog later werd het bezit van een dergelijk wapen voor burgers als “ongewenst” beschouwd. Dit betekende dan ook het einde van deze jaarlijkse succesvolle wedstrijd.

PSKM heeft, zoals de meeste verenigingen, ook moeilijke momenten gekend.
In 1984 scheurde een deel van de burgerclubleden zich van de vereniging af en stichtte de “Mechelse Kolveniersgilde vzw”.

In 1993 sloot de stad Mechelen het (Oude) zwembad om het sportcomplex te verkopen. Dit was schrikken voor het PSKM-bestuur en de leden. Op 13 februari 1997 werd het complex  door het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap in een Besluit beschermd als monument wat de plannen van de stad bemoeilijkte.
Zoals in elke vereniging doken nu en dan problemen op in het Bestuur of met clubleden. De voornaamste oorzaak was meestal een botsen van persoonlijkheden.
Lidmaatschap van of werken in een vereniging vergt nu eenmaal een gezonde dosis
groepsgeest en relativeringsvermogen.

PSKM wilde op de zolder op de tweede verdieping, boven de bestaande schietstanden, de eerste overdekte 50-meter schietstand in de provincie Antwerpen bouwen. De nodige aanvragen werden aan de provincie gericht en er werd optimistisch begonnen met de bouw. Er werd ongeveer 10.000 € geïnvesteerd in materialen voor deze nieuwe schietstand. Alles was zo goed als klaar toen eens te meer nieuwe wetten, namelijk de Vlarem II-reglementen, roet in het eten kwamen gooien. Deze reglementen leggen zéér strenge en soms overdreven veiligheidsnormen vast voor schietstanden (bv. de muren moeten minimum 20 cm. dik zijn). Het gevolg hiervan is dat de schietstandconstructie van de bovenverdieping niet aan de normen voldoet en niet kan aangepast worden door het enorme meergewicht op de bestaande bouwconstructie. Hierdoor is PSKM tienduizend Euro kwijt en kunnen die nieuwe schietbanen niet in gebruik worden genomen.

In 2000 werd de clubnaam “Politieschuttersklub Mechelen” veranderd in “Politie Schutterskring Mechelen, omdat in de nieuwe spelling “club” nog steeds met een “c” vooraan geschreven wordt en niet met een “k”, zoals men eerst verwacht had.
Omdat men de afkorting wilde behouden werd op de algemene vergadering beslist de naam aan te passen.

Momenteel komen op werkdagen, overdag, verscheidene politiekorpsen uit de omgeving trainen met hun dienstwapens. De PSKM- lokalen worden dan ook intens gebruikt en vergen het nodige onderhoud.

In 2003 werd Charles PRAET de nieuwe voorzitter van PSKM. Hij leidde PSKM op zijn manier.
Zijn grootste verdienste is zeker dat hij onze schietstanden liet aanpassen aan de normen van Vlarem II, de nodige controles liet uitvoeren en zorgde voor onze nieuwe exploitatievergunning  voor de volgende 20 jaar. Dank u Charles.
Op 19 oktober 2008 is onze voorzitter Charles Praet definitief naar Oostenrijk verhuisd. In februari 2009 wordt hij opgevolgd door ons bestuurslid Luigi Scantamburlo.

Dankzij het openstaan voor nieuwe ideeën, de flexibiliteit en het aanpassingsvermogen van gemotiveerde clubleden en het bestuur blijft PSKM, ondanks de steeds opnieuw opduikende problemen, aan de toekomst bouwen.
De schietstand op het Rode Kruisplein nr. 3 is geopend op dinsdag- en donderdagavond en op zondagmorgen.
Geïnteresseerden in deze mooie sport zijn steeds welkom en onze aangesloten leden kunnen zich in een gemoedelijke sfeer bekwamen in hun gekozen discipline.
Na de schietbeurt is onze clubbar de ideale plaats voor een gezellige babbel onder gelijkgestemden.

 

Verslag van Gustaaf Geeraerts :

Stichtend lid en, na het voorzitterschap van deze vereniging gedurende 29 jaar te hebben waargenomen, thans erevoorzitter van P.S.K.M.

 

Login